Historia jakich mało

Wykłady, czyli co kierowca wiedzieć powinien
Dzięki wsparciu babci, która zasponsorowała mi kurs, mogłem na początku lutego udać się do wybranego wcześniej ośrodka szkoleniowego. Mój pierwszy wykład odbył się 13 lutego, czego chyba nie zapomnę do końca życia. Kilka anegdot naszego instruktora i ogólne nakreślenie warunków uczestnictwa w kursie wypełniły godzinę zegarową. Postanowiliśmy spotykać się dwa razy w tygodniu. Ze wszystkich kursantów tylko jeden był mi znajomy, i to właśnie w nim szukałem wsparcia i pomocy w zrozumieniu niektórych zagadnień. W trakcie następnych wykładów poznaliśmy wszystkie zasady ruchu drogowego, a nasz instruktor nie omieszkał ubarwiać tychże przepisów własnymi przykładami. Mimo ciekawego sposobu wykładania, muszę z bólem przyznać, że miałem kiedyś kryzys. Człowiek zmęczony z chęcią położy się spać. A że w naszej sali wykładowej były wygodne krzesła, z oparciem które aż prosiło się o zawieszenie na nim głowy to z jednego z wykładów pamiętam tylko to, że… budziłem się kiedy opadała mi żuchwa {usmiech}

Jazdy, czyli jak kierowca jeździć powinien
- Jeździłeś kiedyś?
- Tak
- No to odpalaj i na miasto – tak wyglądała moja rozmowa z instruktorem w trakcie pierwszej jazdy. Najpierw wizyta na placu. Kręcenie ósemek i innych figur, mi jako świeżo dopuszczonemu do samochodu sprawiało niesamowicie wiele radości. Pełnię szczęścia osiągnąłem wyjeżdżając za miasto na swojej drugiej jeździe. Jazda z prędkością 90 km/h wydawała mi się przekraczaniem prędkości światła. Przyznaję, że wysiadając z samochodu nie mogłem doczekać się kolejnego razu. Jednym z tych następnych „razów” był wyjazd do Ostrołęki. Czarne Grande Punto, dla mnie którego wszystkie jazdy odbywały się w Pandzie, wydało się wielkim krążownikiem szos, rodem z amerykańskich filmów sensacyjnych.  Cały wyjazd przebiegał pod znakiem blokującego się dywanika pod pedałem sprzęgła, dzięki czemu samochód zgasł mi bodaj pięć razy. Warto wspomnieć jeszcze o ostatniej jeździe przed egzaminem. 8 lipca 2008 roku, znów wspominane dawne miasto wojewódzkie. Nowy instruktor, nowy samochód, stres, nerwy. To musiało się przełożyć na efekty. Byłem załamany. Wjazd w drogę pod prąd, nie zatrzymanie się przed znakiem stop, wymuszenie pierwszeństwa, przekroczenie prędkości w strefie zamieszkania. Jednym słowem, fatalnie.

Egzamin, czyli jak kierowca zdawać powinien
Ciepły (choć mi było niesamowicie zimno), lipcowy dzień. Po naprawdę długim kursie nareszcie upragnione prawo jazdy w zasięgu ręki. O godzinie 9. wchodzę do sali komputerowej WORD-u w Ostrołęce. Testy… robiłem je przez ostatnie dwa tygodnie z uporem maniaka. W domu zawsze bezbłędnie, a tu raptem trzy wątpliwości. Trzy, a mogę popełnić dwa błędy. Jedna zmiana odpowiedzi i… jak się okazuje zarazem jedyny błąd w tej części egzaminu. Świetnie! Przynajmniej nie będę się wstydził przed znajomymi. Po chwili wchodzę do poczekalni. Obok mnie pewna kobieta wyznaje, że zdaje już ósmy raz, po czym następna dodaje, że dla niej to piąte podejście. No tak, ja dopiero pierwszy, mam prawo oblać. W tym momencie słyszę swoje nazwisko. Samochód numer 5. Zaczynamy od placyku. Łuk i górka bezbłędnie w pierwszej próbie. Niestety zaczyna padać deszcz. W stresie nie pamiętam gdzie włącza się wycieraczki. A jednak! Znalazłem odpowiedni włącznik. Odwiedzamy dokładnie te same miejsca gdzie byłem wczoraj. W pewnym momencie zatrzymujemy się na skrzyżowaniu.
- Może patrzył pan na zegarek o której zaczynaliśmy? – powiedziałem.
- Owszem, patrzyłem.- otrzymałem w odpowiedzi od egzaminatora.
- A mógłby mi pan powiedzieć kiedy to było?
- Mógłbym. – odpowiedział wyraźnie rozbawiony sytuacją egzaminator.
- No więc?
- Jeździmy szesnaście minut.
O zgrozo! Jeszcze tyle czasu. Trzymałem rękę na pulsie. Oczy obracały mi się dookoła głowy. W pewnym momencie widzę, że wracamy pod WORD. Parkujemy na jego terenie i dostaję wynik. Zdałem! Muszę przyznać, że była to jedna z milszych chwil w życiu. Ze swojej strony mogę tylko wszystkim kursantom życzyć powodzenia