PRZASNYSZ KOCHAM !!!!

Przasnysz KOCHAM i się wcale tego nie wstydzę! Ludzie przesadzacie, boli mnie to, co piszecie o naszej pięknej Przaśni. Gdzie w Was miłość do swej Małej Ojczyzny? Do swego rodzinnego miasteczka? Mieszkacie tu, pewnie dlatego nie dostrzegacie tych wspaniałych zmian. Fakt, z pracą zapewne jest ciężko, mogę się jedynie domyślać, ale proszę Was… Czy Wy macie jeszcze w sobie choć odrobine radości? Czy Wy jeszcze chociaż trochę potraficie się uśmiechać? Z ogromnym sercem zawsze wracam do Przasnysza, ale nie obecnego, piękniejącego z dnia na dzień, a tego za czasów komuny. Szkoda, że tak bluzgacie na swe piękne miasteczko, ale to dlatego, że nie znaliście go chociażby 20 lat temu, kiedy siedziało się w zimnej i śmierdzęcej, niewyremontowanej szkole (jeden z przykładów). Obudźcie się, apeluje do Was, zacznijcie czerpać radość z życia, przestańcie wiecznie narzekać, przestańcie WEGETOWAĆ, proszę Was… Macie piękną targowicę, rynek, powstaje strefa ekonomiczna, słyszałem, że buduje się jakieś centrum sportowe, odnowione zostaną budynki ZSP, wspaniały budynek szpitala, sądu, policji czy zniewieściałego ZUSu. Właśnie takie małe rzeczy cieszą oko :) doceńcie to ludziska. Jeździcie trochę po Polsce? Wnioskuje, ze nie, a szkoda… Nie widzieliście jaki bród, smród i ubóstwo prezentują sobą inne miasta. Zróbcie sobie małe porównanie i zacznijcie być dumni ze swego MIASTA, ze swej Małej Ojczyzny.
Może warto najpierw zapoznać się z historią swego miasta? Może wciąż o nim wiecie zbyt mało? Może w tym leży problem? Czy wiecie, że:
*przasnyski kościół O. Pasjonistów to polski wzór gotyku? (foto w linku):
http://pl.wikipedia.org/wiki/Gotyk
*czy słyszeliście o bitwie przasnyskiej? :
http://pl.wikipedia.org/wiki/Bitwa_przasnyska
*wiecie gdzie znajdowała się piękna, przasnyska cerkiew, której powstała replika w Rosji? :
http://www.chram.com.pl/index.php?p=2&c=42
Ilu jeszcze rzeczy nie wiecie? To tylko zaledwie 3 przykłady, ale pewnie i tak skrytykujecie, szkoda…

Ci co to skrytykują to chamy. Bardzo fajny temat.

Lubię to!

brawo dla autora!

masz chooopie racje !!!

Idźmy dalej.
Przasnysz rękami naszych dziadków i pradziadków podźwignął się po zniszczeniach I wojny św. Wybudowano większość dzisiejszych wpisanych do rejestru zabytków bydynków: teatr -kino, dom sportu-MDK, elektrownia, szkoła rolnicza-Ruda, zaprojektowano park, uregulowano rzekę itd.
Wielką siłą naszego miasta była wielokulturowość- tolerancja. Obok siebie żyli i ewangelicy, i prawosławni, katolicy, i wyznawcy judaizmu. Znajomość naszej historii to źródło dumy z miejsca w którym żyję. Nie wspomnę o czasach II wojny światowej i ich dokonaniach na różnych jej frontach od zachodu po wschód.
Prowincjonalizm, który z nas wyziera to nie miejsce, w którym żyjemy, to stan umysłu.
Mamy tendencję do samobiczowania, a kompleksy wyłażą ciągle - zupełnie niepotrzebnie. Popatrzmy na nasze miasto przez pryzmat tego jak sie zmienia - a nie ile jest jeszcze do zrobienia " szklanka do połowy pełna". Sukajmy pozytywów, one budują - negatywnych emocji już chyba dość.
Te pozytywy to aktywność naszych przedsiębiorców, to zmiany w przestrzeni miejskiej, to infrastruktura drogowa, to niepubliczne szkoły i przedszkola, to organizacje pozarządowe, które realizują fajne projekty. To wszysko dzięki aktywnym mieszkańcom i władzom naszego miasta, którym mimo wszystko chce się coś robić . To inna- JASNA- strona Przasnysza.
Jestem dumna z tego, że żyje i pracuję w Przasnyszu

Podoba mi się jak piszesz :) Super.

no coz tacy są ludzie czy zle czy dobrze byle tylko skrytykowac i gnoić ...

temat świetny i prawdziwy-no cóż ,jam tysz lokalny patryjot ;) pozdro dla autora -mirson

Już traciłem nadzieję, że ludzie myślący podobnie do mnie już nie mieszkają w Przasnyszu. Popieram autora. Nareszcie jakiś budujący głos ma forum.

cudne :)
Nie urodziłam się tutaj, moi dziadkowie mieszkali gdzie indziej, nie znam historii tutejszych rodzin, nie wiem kto z kim, gdzie i dlaczego. Żyję tu od wielu lat i polubiłam to miasteczko. Znam jego historię i chyba jest już "moje". Moi koledzy, którzy zostali w "wielkich miastach" dziwili się i chyba nawet trochę z politowaniem uśmiechali "no coś ty! w Przasnyszu zostajesz??" Zostałam - nie żałuję. Mąż z "wielkiego miasta" przyjechał tu za mną i też nie żałuje. Tu można żyć szczęśliwie. Cieszy mnie każda wyremontowana kamieniczka, każda inwestycja, która sprawia, że Przasnysz pięknieje. Można tego nie widzieć i czepiać się wszystkiego, wyśmiewać wszystko, obmawiać wszystkich.  Można. To forum jest dobrym przykładem. Dlatego cieszą też takie wpisy. Dziękuję.

chyba masz dobrą pracę i mąż też,że jesteś taka zadowolona i tak ci się Przasnysz podoba,wiele osób tu mieszka zwłaszcza,że niektórzy mają znajomości i wejścia gdzie potrzeba.

[cytat]Idźmy dalej.
Przasnysz rękami naszych dziadków i pradziadków podźwignął się po zniszczeniach I wojny św. Wybudowano większość dzisiejszych wpisanych do rejestru zabytków bydynków: teatr -kino, dom sportu-MDK, elektrownia, szkoła rolnicza-Ruda, zaprojektowano park, uregulowano rzekę itd.
Wielką siłą naszego miasta była wielokulturowość- tolerancja. Obok siebie żyli i ewangelicy, i prawosławni, katolicy, i wyznawcy judaizmu. Znajomość naszej historii to źródło dumy z miejsca w którym żyję. Nie wspomnę o czasach II wojny światowej i ich dokonaniach na różnych jej frontach od zachodu po wschód.
Prowincjonalizm, który z nas wyziera to nie miejsce, w którym żyjemy, to stan umysłu.
Mamy tendencję do samobiczowania, a kompleksy wyłażą ciągle - zupełnie niepotrzebnie. Popatrzmy na nasze miasto przez pryzmat tego jak sie zmienia - a nie ile jest jeszcze do zrobienia " szklanka do połowy pełna". Sukajmy pozytywów, one budują - negatywnych emocji już chyba dość.
Te pozytywy to aktywność naszych przedsiębiorców, to zmiany w przestrzeni miejskiej, to infrastruktura drogowa, to niepubliczne szkoły i przedszkola, to organizacje pozarządowe, które realizują fajne projekty. To wszysko dzięki aktywnym mieszkańcom i władzom naszego miasta, którym mimo wszystko chce się coś robić . To inna- JASNA- strona Przasnysza.
Jestem dumna z tego, że żyje i pracuję w Przasnyszu[/cytat]

Tak, masz rację, WIELOKULTUROWOSC. Czy wiecie, że Przasnysz był dosyć zgodnym miasteczkiem pod tym względem? Że wyznawcy wszystkich kultur potrafili żyć ze sobą w zgodzie, gdzie np.: w Mławie toczyły sie nieustanne konflikty o podłożu ideologiczno-religijnym. W skutek tego zaczęto wysiedlać/przesiedlać Żydów. W Przasnyszu funkcjonowały nawet 2 synagogi, co prawda nie tak pokaźne, jak ta piękna przasnyska cerkiew. Przasnysz był miasteczkiem szalenie tolerancyjnym, lecz cierpiał z jednego powodu. Tj. przedmówca pisał, był wielokrotnie niszczony, DOSZCZETNIE NISZCZONY. Znajdował się zbyt blisko pruskiej granicy. Można posunąć się o stwierdzenie, że Przasnysz, to waleczne miasteczko! To ono są piersią starało się odpierać pruskie ataki! Tak to właśnie Przasnysz i Chorzele, których tak nienawidzicie... Jesteśmy jednym regionem, tworzymy wspólną, piękną lecz bolesną historię... Dążmy do tego by następne pokolenia, tj my mogłyby być z niej dumne.

Przasnysz nie jest idealny, jak żadne miasto. Ja np kocham je za to, że jest dosyć spokojne. Tak to jest wielki plus. Może nie ma tu gdzie zbytnio się rozerwać, ale jak to mówią dla chcącego nic trudnego ! Ciekawe ilu z nas chodziłoby regularnie do teatru czy multipleksu regularnie gdyby się tu znajdował. Mały odsetek, a jaki? A taki, który obecnie jeździ na takie rozrywki do Warszawy czy Olsztyna, reszcie zapewne by nie odpowiadała cena albo coś innego :)
Kochani cieszmy się i bądźmy dumni ze swojego miasteczka, ze swej Małej Ojczyzny :):)

[cytat]chyba masz dobrą pracę i mąż też,że jesteś taka zadowolona i tak ci się Przasnysz podoba,wiele osób tu mieszka zwłaszcza,że niektórzy mają znajomości i wejścia gdzie potrzeba.[/cytat]
Tak - mam dobrą pracę. No i nie uwierzysz - bez znajomości i rodzinnych koneksji (jak juz wcześniej napisałam nie jestem stąd). Skończyłam parę szkół w wielkich miastach, coś tam umiem i potrafię - nawet w małym miasteczku potrafią to docenić. Niczego nie dostałam, sobie wszystko zawdzięczam. Nie lubię narzekać, lubię wiedzieć, umieć. Tyle.

po lewej stronie przasnyska cerkiew, rok 1915