Zamiast miodu z Bartnik – towar z importu? Pszczelarze biją na alarm.

Ostatnio nad polskimi pasiekami, w tym nad naszymi lojalnymi , takimi jak „Pasieką Bartniki", zawisły czarne chmury. I nie jest to zapowiedź deszczu, lecz burzy biurokratycznej, która nadciąga prosto z gabinetów Ministerstwa Klimatu i Środowiska.

Pszczelarstwo to nie tylko zawód – to misja, cierpliwość i głęboki ukłon w stronę tradycji. Każdy, kto choć raz zajrzał do wnętrza ula, wie, że panuje tam doskonała harmonia. Niestety, tej harmonii zdaje się nie rozumieć resort klimatu pod wodzą minister Pauliny Hennig-Kloski. Zamiast wsparcia, pszczelarze otrzymują ostatnio sygnały, które brzmią jak ponury żart: pszczoła miodna, symbol pracowitości i fundament naszego rolnictwa, zaczyna być postrzegana jako... zagrożenie dla bioróżnorodności.

Pszczoła na indeksie?

Według nowych, kontrowersyjnych założeń, pszczoły hodowlane mają rzekomo konkurować z dzikimi zapylaczami. W efekcie planuje się ograniczenia, które mogą sprawić, że polski miód stanie się towarem deficytowym. W środowisku zawrzało. Nie tylko wielkie organizacje, jak Związek Pszczelarstwa Polskiego, ale i mniejsi pasiecznicy biją na alarm.

– To sytuacja bez precedensu – słyszymy w „Pasiece Bartniki". – Zamiast chronić tych, którzy dbają o ekosystem, próbuje się nam wmówić, że nasza praca szkodzi przyrodzie. To tak, jakby uznać, że sadzenie drzew zagraża lasom.

Zaniepokojenie jest tym większe, że polskie pszczelarstwo od lat zmaga się z problemami, o których urzędnicy zdają się zapominać. Masowe zatrucia chemią rolną, zmiany klimatyczne, masowy import produktów miodopodobnych, a teraz – ideologiczne „kłody pod nogi".

Biurokracja wkracza do ula

Zanim jednak ministerstwo uznało pszczoły za „rywali" dzikiej natury, pszczelarzom zaserwowano inną gorzką pigułkę. Mowa o obowiązkowej rejestracji pasiek, która uderzyła nawet w tych najmniejszych hobbystów. Dla kogoś, kto ma dwa lub trzy ule w ogródku, by mieć własny miód dla wnuków, papierologia stała się barierą nie do przeskoczenia.

To systemowe rzucanie kłód pod nogi zniechęca młodych i męczy doświadczonych. Zamiast doglądać pszczół, pszczelarz musi dziś ślęczeć nad formularzami, martwiąc się, czy spełnił wszystkie wymogi postawione przez ludzi, którzy pszczołę widzieli zapewne tylko na etykiecie słoika w supermarkecie.

Czyj to interes?

W kuluarach i na forach pszczelarskich coraz głośniej stawia się pytania o sens tych działań. Czy osłabienie polskiego pszczelarstwa to przypadek, czy może realizacja wytycznych, które płyną do nas z Brukseli lub Berlina? Jeśli polski miód zniknie z rynku lub jego produkcja stanie się nieopłacalna, co już się zaczyna dziać, luki te szybko wypełnia towar z importu – niekoniecznie tej samej jakości.

Pszczelarze to ludzie twardzi i pokorni, nauczeni przez naturę, że na efekty trzeba czekać. Ale ich cierpliwość ma swoje granice. Głosy żądające dymisji kierownictwa resortu klimatu nie biorą się z politycznych gier, ale z autentycznego lęku o przyszłość polskiej wsi i polskiego stołu.

Dziś w „Pasiece Bartniki" pszczoły jeszcze latają spokojnie. Ale jeśli absurdalne pomysły urzędników wejdą w życie, cisza, która zapadnie nad naszymi polami, będzie miała bardzo gorzki smak. Miejmy nadzieję, że decydenci w porę zrozumieją, że bez pszczelarzy – i ich podopiecznych – nie ma mowy o żadnej „ochronie klimatu".